Chapter 6 ~The Spirit Battle~
ความเดิมตอนที่แล้ว ปั้น สตางค์ เวิร์คและทายน์ได้จับกลุ่มกันเพื่อหาวิธีหนีจากเกมส์นรกไปให้ได้ แต่แล้วปัญหาใหญ่ก็เกิดขึ้นหลังจากที่ปั้นแยกตัวไปอาบน้ำได้ซักพัก ซิลเวอร์ ฟอลคอน จตุรเทพหมายเลข 1 ของเกม BRSก็ได้โผล่ออกมาเล่นงานพวกเวิร์คจนย่ำแย่ และพวกเขาจะรอดจากวิกฤตินี้หรือไม่เมื่อซิลเวอร์เริ่มบุกหนักขึ้นและหัวกระสุนของมันก็กำลังลอยมาหาสตางค์แล้ว
ปัง!
กระสุนที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 2 ซม. ทั้ง 2 ลูกออกจากปากกระบอกปืนลูกซองลำกลองคู่ของซิลเวอร์อย่างรวดเร็ว และกระสุนนั้นก็กำลังลอยเข้ามาหาสตางค์ด้วยความเร็วสูง แต่ทว่า...
แทนที่สตางค์จะถูกลูกตะกั่วทั้ง 2 ลูกเข้ามาเจาะผิวหนังนั้น ทายน์ก็กระโดดเข้ามารับกระสุนตัดหน้าสตางค์ ทำให้เธอถูกยิงเข้าที่ท้องทั้ง 2 นัด และเลือดของเธอก็กระเด็นมาเปรอะหน้าของสตางค์ที่อยู่ข้างหลัง
ทายน์ O_O เวิร์คและสตางค์ตกใจมากโดยเฉพาะสตางค์ เพราะเธอได้เห็นทายน์ถูกยิงไปต่อหน้าต่อตา เธอจึงเข้าไปประคองทายน์
ทายน์ อย่าเพิ่งตายนะ ตอบฉันหน่อยสิ ทายน์ ทายน์ ทายน์!!!!!!!!!!!!!!! แต่ทว่าไม่มีเสียงตอบจากทายน์อีกแล้ว เพราะเธอ...ไปแล้ว หลังจากนั้นสตางค์ก็เอามือปิดตาของทายน์ไว้ เวิร์คเองก็ได้แต่ยืนช๊อคกับการจากไปของทายน์ และช่วงนั้นซิลเวอร์ก็หันกระบองปืนลูกซองมาที่สตางค์
หึหึ ไม่ต้องเศร้ากันก็ได้ ยังไงๆฉันก็จะส่งพวกแกไปอยู่กับแม่นั่นอยู่ดีนั่นแหละ เอ้าต่อไปตาเธอแล้วนะสาวน้อย ซิลเวอร์พูดพร้อมกับหันกระบองปืนไปที่สตางค์แล้วเหนี่ยวไก
ปัง!
อ้ากกกกกกกกกกกกก นั่นใคร แต่ว่าเสียงปืนที่ได้ยินไม่ได้ออกมาจากปืนของซิลเวอร์ แต่เป็นเสียงปืน WT-PPK ของเด็กหนุ่มซึ่งอยู่ห่างไกลออกไปจากบริเวณนี้
ปั้น!!!! เวิร์คกับสตางค์ พูดเสียงดังเมื่อเห็นปั้น
พระเอกมาแล้ววววว ปั้นพูดมาดแมน แสนสุขุม แต่ก็ต้องสลดใจเมื่อ..
หึหึ ยังมีไอเด็กเว-รอีกรึเนี่ย เดี๋ยวฉันจะส่งแกไปอยู่กับแม่นั่นเป็นคนต่อไปหึหึ ซิลเวอร์พูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอำมหิตและไม่นานปั้นก็ช๊อคเพราะว่าเขามาช่วยเพื่อนไม่ทันแล้ว
แก...แก................ไอแก่หัวล้าน!!!!!!!! มันจะมากไปแล้ว!!!! ทันใดนั้นเองปั้นก็ได้เปลี่ยนบุคลิกเพียงพริบตา จากที่เคยเป็นเด็กเรียบร้อยร่าเริง นิสัยรักสนุก กลายเป็นเด็กที่มีจิตใจเต็มได้วยความแค้น และปั้นจึงเริ่มเปิดฉากต่อสู้กับซิลเวอร์ทันทีโดยการ...
ปัง!
ปั้นยิงปืนใส่ซิลเวอร์
เคร้ง!
มีปัญญาแค่นี้เองหรือไอ้หนู ลองเอาลูกตะกั่วไปกินหน่อย
ปัง!
ปั้นได้อาศัยทักษะของร่างกายที่ถูกฝึกมาดีจากการเป็นลูกเสือกองร้อยพิเศษกระโดดตีลังกาย้อนหลังไปหลบกระสุนที่ก้อนหินด้านหลังแล้วจากนั้เขาก็หยิบ WT-PPK กระบอกที่ 2 ออกมายิงโต้กลับซิลเวอร์ไป แต่ซิลเวอร์ก็ใช้ปืนลูกซองเหล็กกันไว้ได้หมด ส่วนเวิร์คก็ได้แบกศพทายน์ขึ้นหลังแล้วก็รีบพาสตางค์ไปหลบหลังก้อนหินใกล้ๆก่อนเพื่อป้องกันลูกหลงจากการดวลปืนของปั้นและซิลเวอร์ ซึ่งหลังจากที่เขาและสตางค์หาที่ซ่อนเสร็จก็จัดการขุดหลุมเตรียมฝังศพของทายน์ทันที
ชิ บ้าจริงมันยิ่งเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆแล้ว ทำไมตาลุงนั่นถึงได้เก่งขนาดนี้เนี่ย ปั้นสถบออกมาด้วยความอารมณ์เสียเมื่อตัวเขาได้แต่ยิงสกัดซิลเวอร์ได้แต่อยู่หลังก้อนหิน และซิลเวอร์ก็เดินเข้ามาใกล้ปั้นทุกขณะๆ
(((เอ้า สงสัยต้องใช้วิธีนี้แหละเป็นไงเป็นกัน))) ปั้นคิดในใจพร้อมกับหยิบอะไรบางอย่างมาคาดที่เอวไว้
เอาล่ะ ได้เวลาตายของแกแล้วไอตัวดำ ซิลเวอร์พูดพลางใส่กระสุนเข้าไปในกระบอกลูกซองของเขาและก็ยื่นปากปืนขึ้นไปเหนือก้อนหินเพื่อยิงปั้นที่หลังก้อนหิน
ตอนนี้แหละ อัปเปอร์คัตท์ ออฟ โอโล่!!!!!!!!
เฮ้ย!!!!!!!! อะไรกันเนี่ย
เปรี้ยง!
ช่วงที่ซิลเวอร์ยื่นปากกระบอกไปหลังก้อนหินนั้นปั้นก็ใช้มือเปล่าอัปเปอร์คัตท์(เสย) เข้าไปที่กระบอกปืนอย่างแรงเพื่อให้ ปลายกระบอกปืนเบนออกจากเป้าหมายและเขาก็กระโดดสูงขึ้นไปอยู่เหนือหัวของซิลเวอร์และเตรียมชกลงมาจากข้างบน และช่วงนั้นซิลเวอร์ก็หยิบปืนพกที่ข้างเอวขึ้นมายิงปั้นที่ลอยอยู่บนอากาศ
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! กร๊อบ!!!! เปรี๊ยะ!!!
ปั้นได้หยิบปืน WT-PPK ทั้ง 2 กระบอกออกมากันกระสุนได้ทั้งหมดจนกระทั่งปืนคู่ใจของเขาแตกแต่เขาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องใช้มันอีกแล้วเพราะในระยะนี้เป็นระยะที่เขาสามารถหวดซิลเวอร์ได้อย่างจังๆ
ตายซะเถอะ
ฟ้าวววววววววววววววววววว! หมัดของปั้นพุ่งไปบริเวณที่หัวของซิลเวอร์ด้วยความเร็วสูง
เปรี้ยง!!!!!! ครึ่ก!!!
ปั้นคิดว่าเขาสามารถชกซิลเวอร์ได้สำเร็จแต่แล้วก็ต้องตกใจเมื่อซิลเวอร์ได้ปล่อยปืนลูกซองของเขาให้หล่นลงพื้นแล้วใช้ มือทั้งสองรับหมัดของปั้นได้อย่างง่ายดาย
บ้าน่า O_O...............พลั่ก!! อุ๊บส์!!! ปั้นไม่ทันระวังตัวซิลเวอร์ก็ได้ใส่เข่าเข้าไปที่หน้าท้องของปั้นอย่างแรงและเร็ว จนปั้นจุก ซึ่งปั้นนั้นได้รับแรงกระแทงเข้าไปเต็มๆแรงกระแทก และช่วงที่ปั้นลอยไปนั้นซิลเวอร์ก็ใช้เท้าเตะปืนลูกซองที่เขาทิ้งมันไว้กับพื้นขึ้นมาไว้กับมือแล้ว....
แกร่กๆ!!!!! ปัง!!!!!
ปั้น..........ไม่น๊าาาาา!!!!! สตางค์ร้องตะโกนเสียงดังเมื่อเห็นปั้นถูกซิลเวอร์ยิงใส่ ในตอนนี้เธอช๊อคเป็นรอบ 2 เพราะเธอเพิ่งจะเห็นเพื่อนของเธอถูกยิงไปอีกคน เลือดของปั้นทะลักออกมาราวกับท่อแตก (เปรียบเทียบได้เจ๋งมะ -*-) สติเขาเริ่มเลือนลาง เขารู้ตัวดีว่าเขากำลังเหยียบย่ำเส้นทางแห่งความตายเข้าไปทุกที และไม่นานเขาก็จะรับมันแต่โดยดี แต่ว่ามีสิ่งเดียวที่ยังคงอยู่ในจิตใจที่กล้าแกร่งของเขา สิ่งที่ทำให้เขาจะต้องทำก่อนตายนั่นก็คือ....
เวิร์ค!!!!!!!! พาวิรินหนีไป ปั้นได้ใช้แรงที่มีอยู่น้อยนิดตะโกนไปที่เวิร์คในช่วงที่ซิลเวอร์จะเดินมาใกล้ปั้น
ตะ..ตะ...แต่ว่า..นาย...
ไม่มี..แต่..แล้วเวิร์ค นายไม่ต้องห่วงฉัน นายเท่านั้นที่ช่วยวิรินได้ พาเธอหนีไป!!!!! ปั้นตะโกนออกมาอีกครั้ง และคำพูดนั้นก็ทำให้เวิร์คต้องทำตามที่ปั้นบอก เขาจับมือสตางค์แล้วพากันวิ่งหนีให้เร็วที่สุด
ไม่นะ เวิร์คปล่อยฉันก่อนสิ ฉันไม่อยากให้ใครตายอีกนะ ปล่อยเถอะเวิร์ค สตางค์ก็พูดพลางหยุดตลอดทางเพื่อที่จะไปช่วยปั้นแต่ว่า เธอสู้แรงของเวิร์คไม่ได้ เธอจึงต้องตามเวิร์คไปโดยทิ้งปั้นไว้เบื้องหลัง และทั้ง 2 หารู้ไม่ว่ามีปากกระบอกปืนเล็งมาที่ทั้ง 2 คน
อย่าคิดหนีนะ ไอหนู......พลั่ก!!... อะไรกันไอเด็กนี่ ซิลเวอร์ที่เตรียมจะยิงปืนใส่เวิร์คและวิรินก็ถูกปั้นที่ไม่น่าจะลุกได้ชกเอาเป็นชุดๆ แถมยังชกพลางพูดด้วยเสียงแห่งความเคียดแค้นอีกต่างหาก
นี่สำหรับทายน์|ผลั๊วะ!| และนี่สำหรับเวิร์ค |ผลั๊วะ!| และนี่สำหรับที่แกทำกับวิริน ย้ากกกกกกกกกก!!! |กริ๊ก!!!!| เมื่อปั้นต่อยซิลเวอร์ได้พอสมควรเขาก็ดึงสลักระเบิดที่ติดไว้กับตัวเขาออก เพื่อที่จะระเบิดตัวเองไปพร้อมกับซิลเวอร์
ลาก่อน เพื่อนทุกคน.........
ตูมมมมมมมมมมมมมมมม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
-----------------------------------------------------------------------------
Chapter 7 โฮมรูม!!! [ตอนจบ]
เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด สิ่งที่ไม่คาดฝัน สิ่งต่างๆที่เลวร้าย ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วดั่งคลื่นสึนามิถล่มเกาะในทวีปเอเชีย เหตุการณ์นั้นก็คือเหตุการณ์ที่เลวร้ายที่สุดสำหรับเด็กห้อง 12 นั่นก็คือ Batlle Royal โปรแกรมเกมส์มรณะที่ทำการจับนักเรียนทั้งห้องในแต่ละระดับชั้นมาฆ่ากัน ผู้ที่รอดมีเพียง 1 เท่านั้น นักเรียนบางคนต้องละทิ้งความเป็นเพื่อนเพื่อชีวิต แต่นักเรียนอีกหลายคนยังคงรักกันและคงความเป็นเพื่อนอยู่ ช่างเป็นสิ่งที่ดูแล้วน่าสังเวชเหลือเกิน เฮ้อ~~~
และจากเหตุการณ์ดังกล่าวนั้นมันก็ทำให้นักเรียนหลายคนต้องมาเสียชีวิตลงด้วยเกมส์นี้เอง
รายชื่อผู้เสียชีวิต | สาเหตุ |
ด.ช. ธีปกรณ์ เลขที่ 15 | กับระเบิด |
ด.ช. ธนาคาร เลขที่ 13 | ถูกฆ่า |
ด.ช. จิรพัทร์ เลขที่ 3 | ถูกฆ่า |
ด.ญ. อัญรัตน์ เลขที่ 59 | ถูกฆ่า |
ด.ญ. ปรีกมล เลขที่ 46 | ถูกฆ่า |
ด.ช. ดุรงค์ เลขที่ 10 | ถูกฆ่า |
ด.ช. ธนากร เลขที่ 12 | ถูกฆ่า |
ด.ช. ณัฐ เลขที่ 8 | ถูกฆ่า |
ด.ช. ปกรณ์ เลขที่ 17 | ถูกฆ่า |
ด.ช. ปวริศร์ เลขที่ 19 | ถูกฆ่า |
ด.ญ. ภัทรา เลขที่ 50 | ถูกฆ่า |
ท่ามกลางป่าลึกในเขต E-8
เด็กสาวหน้าตาหน้ารัก ท่าทางอ่อนโลก กำลังนั่งคดตัวพิงพุ่มองุ่นและร้องไห้ออกมา เสียงสะอื้นดังระงมไปทั่วบริเวณพุ่มไม้แถวนั้น เธอ คือ .........ลูกเกด..........
(((เพราะอะไร ทำไม ทำไมเค้าถึงต้องเข้ามาพัวพันกับเรื่องแบบนี้ด้วย ทำไมนะ โลกนี้มันบ้าไปแล้วเหรอ ))) เธอคิดไปในขณะที่ร้องไห้ด้วยความเสียใจ แต่เธอหารู้ไม่ว่ามีมือลึกลับยื่นออกมาจากพวงองุ่นที่เธอนั่งพิงอยู่ มันยื่นออกมาเรื่อยๆ เรื่อยๆ จนกระทั่ง!!!!!
หมับ!!!!!!!!!!!!!!! มือลึกลับทั้ง 2 ข้างนั้นพุ่งเข้ามาจับตัวลูกเกดอย่างรวดเร็ว โดยที่มืออีกข้างหนึ่งปิดปากเธอไว้ส่วนมืออีกข้างก็รัดลำตัวของเธอไว้แน่นยิ่งกว่ามีใครมากอดซะอีกและมันก็กำลังจะลากเธอเข้าไปในพุ่มองุ่น ซึ่งมันก็ทำให้เธอตกใจมากและได้ส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ
อื้อ!!!!! อื้อ!!!!!!!!
เธอพยายามส่งเสียงร้องออกมาแต่มือนั้นมันช่างแน่นเสียยิ่งกว่าอะไร มันปิดปากเธอไว้อย่างแน่นแถมมืออีกข้างก็ยังจับกอดรัดลำตัวของเธออีก เธอไม่มีแรงพอที่จะยื้อตัวเองไว้จนในที่สุดเธอก็หมดแรงปล่อยให้มือนั้นลากเธอเข้าไปในพุ่มองุ่น เธอรู้สึกว่าสิ่งที่เลวร้ายกำลังจะเกิดขึ้นกับเธออย่างแน่นอน แต่แล้วเธอก็ต้องพบกับสิ่งที่ประหลาดใจเมื่อมือนั้นเริ่มลากตัวเธอออกมากจากพุ่มองุ่นอีกด้านหนึ่งจนเห็นเจ้าของมือนั้น เมื่อเธอเห็นหน้าเขาแล้วเธอแทบอยากจะต่อว่าเขาให้เข็ดเลยทีเดียว เขาเป็นเด็กผู้ชายที่อยู่ภายในห้องของเธอ ใส่แว่นตา หน้าตาดูเด๋อด๋า และสิ่งที่ทำให้เธออึ้งกว่านั้นก็คือเขาไม่มีปลอกคอเหมือนเธอ ซึ่งความจริงแล้วเธอก็เคยเห็นเขาใส่ปลอกคอเหมือนกัน แต่ตอนนี้มันไม่มี!!!!!!!!!!!
เธอ....
ยังไม่ทันที่ลูกเกดจะพูดต่อ
เหอะๆ ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอเกด
ชายผู้นั้นก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน เขาพูดตามความจริงที่เขาเห็นนั้นก็คือใบหน้าของลูกเกดที่รู้สึกตื่นกลัวแถมยังมีคราบน้ำตาอยู่จางๆ เขาดูเหมือนคนที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับตัวเขาเลย เขายังคงมีหน้าตาเด๋อด๋า ซึ่งเธอก็อยากจะให้เขามีใบหน้าแบบนี้ทุกครั้งเพราะตอนที่อยู่ในโรงเรียนเธอก็มักจะเห็นเขาทำหน้าเครียดตลอดเวลา และเขาก็เดินเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆและเริ่มทำอะไรบางอย่างกับปลอกคอของเธอซึ่งมันก็ทำให้เธอแปลกใจมาก
นั่นเธอทำอะไรน่ะ เกดสงสัยการกระทำของชายคนนั้นมาก
หึหึ เดี๋ยวก็รู้ ชายผู้นั้นพูดอย่างมีเล่ห์เหลี่ยมพร้อมกับใช้ก้อนหินง้างขึ้นเพื่อเตรียมเคาะเข้าไปที่ปลอกคอของเธอ
เอ๋ จะทำอะไรน่ะ เกดพยายามถามเขาอีกครั้งและก็ได้พบคำตอบที่ทำให้เธอตกใจ....
ถึงเวลาตายแล้ว ฮี่ๆๆๆ ชายผู้นั้นตอบมาด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นพร้อมกับหวดก้อนหินเข้าไปที่ปลอกคอของลูกเกดอย่างรุนแรง
กริ๊ก!!!!!!!! ตูม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
และแล้วปลอกคอที่ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงก็ทำให้เกิดแรงกระแทกจนกลไกระเบิดทำงาน ส่งผลให้......
เด็กหญิง นุชนันท์ เลขที่ 45 เสียชีวิต
เอาล่ะ เรียบร้อยไปอีกคนแล้ว
เวลา 23.00 น.
ขอให้นักเรียนทุกคน เดินทางมาที่จุด E-6 โดยด่วน ขอให้นักเรียนเดินทางมาที่จุด E-6 โดยด่วน และขณะนี้ขอให้เลิกฆ่ากันชั่วคราวเพื่อมาโฮมรูมภายในเวลา 1 ชม. หากนักเรียนคนใดผิดสิ่งที่ฉันประกาศไปหรือหนีโฮมรูม นักเรียนคนนั้นต้องโดนระเบิดเข้าใจไหม เสียงประกาศที่ผสมคำขู่ของแอนฟิลด์ โร้ดที่ดังออกมาจากลำโพงทั่วป่าทำให้นักเรียนทั้งหมดเดินทางไปที่จุด E-6 ทันที
ณ จุด E-6 ในเวลา 24.00 น.
นักเรียนที่ยังเหลือรอดชีวิตอยู่ต่างๆก็มาร่วมกันโดยล้อมกองไฟไว้พร้อมกับมีทหารคอยล้อมกรอบเพื่อป้องกันหนีไว้อีกด้วย นักเรียนที่อยู่ในที่นี้หลายคนต่างมีอารมณ์ไม่ปกติทั้งนั้น (ถ้าปกติก็บ้าแล้ว -*-)
เฮ้อ ฉันละเกลียดพวกไอทหารพวกนี้จริงๆเลย นิคที่ยังใส่ชุดนักเรียนพูดขึ้นมาเบาๆเพื่อระบายออกมาซึ่งในตอนนี้เขาช่างเป็นคนที่มีจิตใจแห่งการต่อสู้อยู่ตลอดเวลาอันเนื่องมาจากสเก็ตบอร์ดที่เขาใส่อยู่มันอาจจะเพิ่มพลังโดยการหลั่งสารอะดีนลีนในร่างกายออกมา
เออว่ะ กุก็รำคาญเหมือนกัน อย่างจะทำแบบนี้กับมันจริงๆเลย จุ้ยที่นั่งอยู่ข้างๆนิคพูดออกมาพร้อมกับ....
โผล๊ะ!!!!!!!!!!!!!
หยิบ...ปลอมของผู้ชายออกมาจากถุงสัมภาระแล้วบีบมันเละ จนกระทั่งของเหลวสีขาวที่บรรจุอยู่ภายในกระเด็นออกมาหยดใส่ไฟที่ตั้งอยู่กลางวงของเหล่านักเรียนทั้งยังมีชีวิตอยู่ ซึ่งนักเรียนชายที่เห็นการกระทำของจุ้ยนั้นต่างก็หวาดกลัวไปตามๆกัน
โอ้ย!!!!!! พอแล้วยัยรันฉันไม่ฆ่า เธอก็บุญแค่ไหนแล้ว; เชคพูดออกมาอย่างอารมณ์เสียเมื่อ รันเข้ามาแกล้งชกเขาอย่างแรง ซึ่งเช็คในตอนนี้ก็มีสภาพเจ็บหนักจากการตกเขาด้วย (จาก Chapter 3)
ขอเอาคืนที่บังอาจมาทับฉันนะ รันพูดพร้อมกับชกเช็คไปอีกหนึ่งหมัด ซึ่งทั้ง 2 คนนั้นก็แกล้งกันไปแกล้งกันมา (ความจริงอยากฆ่าแต่ก็ฆ่าไม่ลง) ซึ่งดูแล้วมันเหมือนกับการแกล้งเล่นๆมากกว่าจะฆ่ากัน จนเพื่อนนักเรียนที่อยู่ใกล้เคียงคิดว่าเป็นคู่รักใหม่ในห้อง 3/12 ซะแล้ว กิ๊ว! กิ๊ว!
ปัง!!!!!!!!!
พอสิ้นเสียงปืนที่ดังมากจากที่ไหนซักแห่ง นักเรียนหลายๆคนก็พบกับภาพที่น่าตกใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเชค เมื่อกระสุนที่ยิงออกมาจากลูกปืนนั้นได้เข้าเป้าบริเวณกลางศีรษะของรันที่กะหนุงกะหนิงกับเชคพอดี เลือดสาดกระเซ็นออกมาโดนหน้าเชคซึ่งมันก็ทำให้เขาสติหายไป เมื่อเห็นเพื่อนหญิงที่คุยะเขาอยู่ดีๆมาตายตรงหน้า และพอเขาหันไปที่ต้นเสียงก็พบแอนฟิลด์ โร้ดถือปืนอยู่
เลิกเล่นได้แล้ว น่ารำคาญ เขาพูดอย่างเลือดเย็นโดยไม่แครร์ชีวิตที่ถูกสังหารไปตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ซึ่งมันก็ทำให้มีคนหลายคนคิดว่า คนๆนี้เห็นชีวิตคนเป็นอะไร
เอาล่ะเข้าเรื่องแล้ว ฉันจะประกาศรายชื่อผู้เสียชีวิตให้ฟังนะ ได้แก่ ด.ช. ธีปกรณ์ เลขที่ 15 ด.ช.ธนาคาร เลขที่ 13 ด.ช. จิรพัทร์ เลขที่ 3 ด.ญ. อัญรัตน์ เลขที่ 59 ด.ญ. ปรีกมล เลขที่ 46 ด.ช. ดุรงค์ เลขที่ 10 ด.ช. ธนากร เลขที่ 12 ด.ช. ณัฐ เลขที่ 8 ด.ช. ปกรณ์ เลขที่ 17 ด.ญ. ภัทรา เลขที่ 50 ด.ช. ปวริศร์ เลขที่ 19
ด.ญ. นุชนันท์ เลขที่ 45 และก็ยัยคนที่ฉันสังหารไปเมื่อกี้ เมื่อแอนฟิลด์ โร้ดพูดจบ นักเรียนหลายๆคนก็เริ่มสติไปอยู่กับเนื้อกับตัวแล้วเพราะ เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าทำไม นักเรียนถึงได้ตายกันเร็วเพียงเช่นนี้ แล้วคำว่าเพื่อนหล่ะ มันไม่มีความหมายต่อพวกเขาเลยใช่ไหม แต่ว่าความคิดนี้มันไม่ได้อยู่ในหัวของเสาร์กับแม๊คหรอกนะ
ฟู่ววววววววววววววววววววว
เอาล่ะเดี๋ยวฉันจะ หะ หะ หาวววววววว ทำไมมันง่วงอย่างนี้เนี่ย แอนฟิลด์ โร้ดยังไม่ทันจะพูดต่อก็เกิดอาการง่วงกะทันหันขึ้นมาด้วยฤทธิ์ของแก๊สยาสลบที่ไม่ทราบที่มา ส่วนนักเรียนที่ยังพอมีสติอยู่ก็พยายามจะหนี ให้พ้นจากแก็สยาสลบนี้แต่พวกเขาก็หนีไม่พ้น รวมถึงทหารต่างก็หลับกันหมดอีกด้วย และแล้วก็มีชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมา เขาเป็นอาจารย์สวมเชิ๊ตสีดำผูกเน็คไท หน้าตาดูโหดเหี้ยม เขาค่อยๆเดินเข้ามาที่แอนฟิลด์ โร้ด นอนสลบอยู่ แอนฟิลด์ พยายามมองตาขึ้นไปดูและก็ต้องโกรธสุดขีด
ทะ ทหาร !!! ไปตา ตาม จะ จะ ตุ ระ เทพ มา เขาพูดเสียงอย่างตะกุกตะกักแต่แล้ว
ปัง!!!!!!!!!!!!!!!
อ.ที่มายืนอยู่ตรงหน้าแอนฟิลด์ โร้ดได้ควักปืนออกมายิงสมองของแอนฟิลด์ โร้ดเลือดสาดกระเด็นพร้อมกับพดด้วยน้ำเสียงที่ดูดุดัน
มึงไม่ต้องเรียกไอ้พวกลูกน้องเฮงซวยของมึงเลยนะ พวกมันเป็นของกูหมดแล้วและอีกอย่าง เด็กพวกนี้น่ะ ได้ถูกตั้งโปรแกรมให้มาฆ่ากันที่โรงเรียนสวนกุหลาบอย่างถูกกฎหมายแล้วนะ มึงไม่มีสิทธิที่มาแย่งเด็กโรงเรียนกูไปฆ่ากันมั่วที่เกาะพีพีแห่งนี้เลยนะ เดี๋ยวกูจะจัดการพวกมันเอง สถานที่ที่พวกมันจะตายคือในโรงเรียน ไม่ใช่เกาะรกร้างแบบนี้ จำใส่หัวไว้ซะ เดี๋ยวกู นาวี จะเป็นคนดูแลพวกมันต่อจากมึงเอง และเมื่ออ.ที่เรียกตนว่า อ.นาวีพูดจบเขาก็สั่งให้ทหารของเขาจัดการฆ่าทหารของแอนฟิลด์ โร้ดจนสิ้นซากและทำการขนย้ายนักเรียนกลับโรงเรียนเพื่อทำการ BR ต่อที่นั่น
-------------------------ที่ใดซักแห่งบนเกาะนี้ ---------------------
วะ วะ ว่าไงนะ เจ้านั่นมันไม่ได้อยู่กับแอนฟิลด์ โร้ดเหรอ นักเรียนชายผมดำใส่แว่นพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ตกใจราวกับว่าเขาเลือกเป้าหมายผิดมาตลอด
ใช่ ตอนนี้มันย้ายร่างสิงไปแล้ว เราต้องจัดการมันให้เร็วที่สุด เด็กชายผิวดำอีกคนพูดพร้อมกับหยิบกงเล็บติดสนับมือมาใส่ไว้
ได้เวลาลุยอีกแล้วสินะ หึหึ
ปริศนาที่ยังแฝงอยู่นั้นคืออะไร จุดประสงค์ของ อ.นาวีคืออะไร และจะเกิดอะไรขึ้นกับเด็กห้อง ม.3/12 โปรดติดตามในตอนต่อไปนะคร้าบบบบบบบบบบบบบ
จบภาค โปรดติดตามภาคต่อไป
Battle Royal Special : Battle In School
